Ale mój mąż z jakiegoś powodu martwi się o przyjmowanie leków przeciwhistaminowych. Żąda, żebyśmy pozbyli się źródła alergii. Ale ja NIE MOGĘ! Wiem, że moje serce by nie wytrzymało, gdybym oddała moje kotki. I nie chodzi o to, że mąż każe wyrzucić je na ulicę.
Ma dobrą znajomą, która mieszka na wsi. Tam jest wiele zwierząt i wszystkie są dobrze zadbane. Ale ja nie mogę się z nimi rozstać. Pamiętam, jak starszego kota zaatakował pies. Ledwo przeżył.
Weterynarze jednogłośnie mówili, że żyje dzięki miłości do mnie. Młodszy ma tylne łapy jak u królika i jest głuchy. Śpią pod kocem, jedzą dietetyczną karmę.
I co teraz zrobić? Koty czy relacja z mężem? O alergię się nie martwię. Po 40. roku życia choroby i tak się mnożą. A leki przeciwhistaminowe w ogóle nie uważam za leki. Ale boję się o koty.
Jak przekonać męża, że moja alergia to mniejsze zło niż to, co mogą mu zrobić dzieci?
Doradźcie mi, co powinnam zrobić i jak podjąć właściwą decyzję? Z góry dziękuję za wszystkie wasze rady
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
