Długo zastanawiałam się, czy opowiedzieć tę historię. Być może ktoś odnajdzie w niej siebie.
Przez prawie dwa lata spotykałam się z pewnym mężczyzną, chociaż do dziś nie mam pewności, czy można było nazwać nas prawdziwą parą. Przez jeden tydzień zachowywał się tak, jakbym była najważniejszą osobą w jego życiu, a w następnym znikał i mówił, że potrzebuje pobyć sam.
Za każdym razem, gdy próbowałam porozmawiać o naszej przyszłości, odpowiadał to samo:
— Nie spieszmy się.
— Na to jest jeszcze za wcześnie.
— Zobaczymy, jak się wszystko ułoży.
A ja wciąż czekałam.
Nie dlatego, że marzyłam o drogim pierścionku czy wystawnym ślubie. Po prostu chciałam zrozumieć, czy idziemy w tym samym kierunku. Chciałam usłyszeć szczerą i jasną odpowiedź: albo naprawdę budujemy relację, albo pozwalamy sobie odejść.
Ale on nigdy nie mówił ani „tak”, ani „nie”.
Krótko przed rocznicą naszego poznania podarował mi niewielką świecę w szklanym naczyniu.
— Zrobiłem ją sam — powiedział z taką dumą, jakby wręczał mi coś naprawdę ważnego.
Świeca wyglądała bardzo prosto: jasny wosk, drewniany knot i delikatny waniliowy zapach.
Uśmiechnęłam się i podziękowałam mu, ale w środku poczułam rozczarowanie.
Nie dlatego, że prezent był tani.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
