Po prostu tamtego wieczoru nie czekałam na rzecz. Miałam nadzieję dostać choć jakiś znak, że wreszcie się zdecydował i że nasza relacja znaczy dla niego więcej niż niekończące się czekanie.
Chyba jakaś część mnie chciała nawet pochwalić się przed przyjaciółkami. Chciałam chociaż raz pokazać im coś pięknego i poczuć, że mój związek w niczym nie ustępuje ich związkom.
Teraz trochę wstyd mi się do tego przyznawać.
Ale wtedy, patrząc na małą, ręcznie zrobioną świecę, pomyślałam:
„Prawie dwa lata razem — i to wszystko?”
Być może zauważył moje rozczarowanie, ale o nic nie zapytał.
Po prostu włożył mi świecę w dłonie i powiedział:
— Zapal ją w piątkowy wieczór, kiedy będziesz sama w domu. I nie gaś jej zbyt wcześnie.
Zdziwiłam się:
— Dlaczego akurat w piątek?
Uśmiechnął się:
— Po prostu poczekaj do tego wieczoru. Wtedy wszystko zrozumiesz.
Do piątku zostały jeszcze trzy dni.
Ale w czwartek znów się pokłóciliśmy.
Po raz kolejny zapytałam, czy widzi mnie obok siebie w przyszłości. Długo milczał, a potem powiedział, że za bardzo na niego naciskam i że nie jest gotowy podejmować poważnych decyzji.
— Potrzebuję jeszcze trochę czasu — powiedział.
— Ile jeszcze? — zapytałam. — Jesteśmy razem prawie dwa lata.
Nie odpowiedział.
Tego wieczoru wyszedł.
W piątek nie zadzwonił ani nie przyjechał.
Przez cały wieczór patrzyłam na świecę stojącą na stole. Pamiętałam o jego prośbie, ale z uporu jej nie zapaliłam.
Chciałam, żeby zrozumiał: jego zagadki już mnie nie interesują.
Niech myśli, że jest mi wszystko jedno.
Kilka dni później dostałam krótką wiadomość:
„Myślę, że lepiej będzie, jeśli zostaniemy przyjaciółmi”.
Oczywiście nie zostaliśmy przyjaciółmi.
On już więcej nie zadzwonił. Ja też nie próbowałam się z nim skontaktować. Ale wieczorami wciąż łapałam się na tym, że czekam na wibrację telefonu i mam nadzieję usłyszeć wyjaśnienie, którego nigdy nie dostałam.
Schowałam świecę na daleką półkę.
Za każdym razem, gdy wpadała mi w oczy, czułam irytację. Ta mała rzecz przypominała mi o mężczyźnie, który zawsze zostawiał mnie w niepewności.
Minęło kilka miesięcy.
Pewnego wieczoru wróciłam do pustego mieszkania. Za oknem padał deszcz, a w domu było zimno i samotnie.
Nagle zapragnęłam choć odrobiny ciepła i światła.
Wtedy przypomniałam sobie o świecy.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
