Gdy Diana miała sześć lat, mojej żony już nie było. Wydaje się że od tamtego dnia sam przestałem żyć dla siebie. Na pogrzebie stałem przy trumnie i w myślach powtarzałem tylko jedno przyrzeczenie: że naszej córce nigdy nie zabraknie miłości, troski i domu. Obiecałem żonie że będę kochał Dianę za nas oboje. I naprawdę starałem się dotrzymywać tej obietnicy każdego dnia swojego życia.
Nie było łatwo samemu wychowywać dziecko. W ciągu dnia pracowałem, wieczorami ogarnijałem dom, gotowałem, prałem, prasowałem, pomagałem odrabiać lekcje. W nocy czasem siadałem w kuchni i po prostu patrzyłem w jeden punkt, bo wydawało się że ze zmęczenia nie czuję już ani rąk ani nóg. Ale rano znowu wstawałem i szedłem dalej. Dla Diany. Tylko dla niej.
Moja dziewczynka rosła mądra i dobra. Wcześnie zrozumiała że w domu jest nas tylko dwoje, dlatego nigdy nie była rozpieszczona ani kapryśna. Wracając ze szkoły przytulała mnie, pytała jak minął dzień w pracy, pomagała nakryć do stołu. Później nauczyła się gotować tak jak jej mama. Czasem kosztując jej ugotowanej zupy lub ciasta nawet zastyłem, bo zdawało się że na chwilę do domu wróciła moja żona. Wtedy odwracałem się do okna żeby córka nie widziała jak wilgotnieją mi oczy.
Czas płynął. Diana dorosła, dostała się na studia. Tak, jej oceny nie były już tak świetne jak w szkole, ale nie robiłem wyrzutów. Widziałem jak się stara. Nie tylko się uczyła ale i pracowała żeby było łatwiej. I tak znajdowała czas żeby zadzwonić w ciągu dnia, zapytać czy jadłem, czy na czas wziąłem leki na ciśnienie. W takich momentach czułem się szczęśliwy. Zdawało się że wszystko co robiłem nie było na marne.
Potem w jej życiu pojawił się Marek. Gdy zobaczyłem go po raz pierwszy, starałem się być otwarty. Rozumiałem przecież że córka dorosła i przyjdzie czas gdy pojawi się przy niej ktoś inny. Wydał mi się uprzejmy, spokojny, ładnie mówił, uśmiechał się. A gdy powiedzieli że zamierzają się pobrać, szczerze się ucieszyłem. Jeszcze bardziej ucieszyłem się gdy po ślubie zaproponowali żeby zamieszkać razem ze mną. Pomyślałem jak dobrze. W domu znowu będzie życie, śmiech, może kiedyś doczekam się wnuków. Wydawało mi się że na starość nie będę sam.
Ale właśnie po ślubie wszystko zaczęło się sypać.
Nie od razu. Najpierw to były drobiazgi. Dziwny ton zięcia. Jego niezadowolone spojrzenie gdy prosiłem żeby nie zostawiał kubka na stole lub zamykał furtkę. Potem pojawiły się szorstkie słowa. Jeszcze później — otwarte obraźliwości. Zaczął rozmawiać ze mną tak jakbym nie był gospodarzem tego domu, ale jakimś niepotrzebnym starcem który tylko przeszkadza żyć. Czasem podnosił głos przy córce i bolało mnie nie tyle dla siebie, co dlatego że ona to wszystko słyszy.
Długo milczałem. Bardzo długo. Nie chciałem wywoływać konfliktów, nie chciałem stawiać córki w sytuacji gdy musiałaby wybierać między mną a mężem. Pocieszałem się że może jest młody, porywczy, może trzeba się przyzwyczaić. Ale z czasem jego zachowanie tylko się pogarszało. Już nie ukrywał że moja obecność jest mu niemila. I po raz pierwszy w życiu poczułem że we własnym domu mogę czuć się jak obcy.
Gdy córka zaproponowała żeby sprzedać nasz dom pod miastem i kupić duże mieszkanie w Warszawie, od razu zrozumiałem że to poważny krok. Dom był całym moim życiem. Tam każdy kąt przypominał żonę, tam rosła Diana, tam minęły moje najlepsze i najtrudniejsze lata. Ale dla córki zgodziłbym się i na to. Postawiłem tylko jeden warunek: mieszkanie musi być zarejestrowane na moje nazwisko.
Nie mówiłem tego ze złości ani chciwości. Po prostu się bałem. Bałem się że na starość zostanę nikomu niepotrzebny i wyrzucony na ulicę. W tej chwili widziałem już zbyt wiele na twarzy zięcia żeby udawać że nic nie czuję.
— Potrzebuję chociaż jakiejś gwarancji, — powiedziałem spokojnie. — Mnie nie będzie, mieszkanie zostanie dla was. Zrobicie z nim co chcecie. Ale dopóki żyję, muszę wiedzieć że będę miał gdzie wrócić.
Marek wściekł się tak jakbym go śmiertelnie obraził. Krzyczał że mu nie ufam, że jestem starym egoistą, że psują im życie. Córka najpierw milczała, a potem i ona stanęła po jego stronie. Tego dnia w moim sercu coś pękło. Nie z powodu mieszkania. Dlatego że moja własna wychowana dziewczynka patrzyła na mnie obcymi oczami.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
