Spakowali rzeczy i dwa dni później wyjechali do miasta. Tak szybko, tak zimno jakby od dawna czekali na okazję żeby odejść. Stałem na podwórku i patrzyłem na zamykającą się furtkę. Zdawało mi się że razem z ich samochodem odjeżdża cały głos mojego życia, cały przytulność domu, cały sens.
Po tym Diana prawie przestała o mnie pamiętać. Telefony stały się rzadkie. Wiadomości krótkie. Żadnego pytania jak się czuję. Żadnej chęci przyjazdu. Ale głęboko w sercu wciąż wierzyłem że wszystko może się jeszcze zmienić. Przecież jest moją córką. Przecież nie wychowałem jej po to żeby obcy człowiek całkowicie wymazał z jej serca ojca.
I oto nadły moje urodziny. Nie zwykłe urodziny, ale jubileusz — sześćdziesiąt lat. Z jakiegoś powodu byłem pewien że tego dnia naprawdę przyjedzie. Myślałem może celowo nic nie mówi bo szykuje niespodziankę. Od rana sprzątałem dom tak jakbym czekał na najdroższego gościa na świecie. Ścierałem kurz z każdej półki. Uprasowałem obrus. Wyciągnąłem najlepsze naczynia które trzymaliśmy jeszcze z żoną na wyjątkowe okazje.
Przygotowałem wszystko co Diana najbardziej lubiła od dzieciństwa. Smażone kotlety, puree ziemniaczane z dużą ilością masła, jej ulubione sałatki, szarlotkę według przepisu żony. Nawet kilka razy próbowałem czy wszystko naprawdę smaczne, bo chciałem żeby córka wchodząc powiedziała jak dawniej: “Tato, u ciebie zawsze jest najsmaczniej.”
Sam też się ubrałem elegancko. Włożyłem białą koszulę którą oszczędzałem na wyjątkową okazję. Ogoliłem się. Nawet dłużej niż zwykle stałem przed lustrem chcąc wyglądać schludnie. Jakby córce wciąż było ważne jak wygląda jej tata.
Potem usiadłem przy stole i zacząłem czekać.
Na początku czekałem z radością. Słuchałem każdego dźwięku na podwórku, każdego przejeżdżającego samochodu. Zdawało się że zaraz skrzypnie furtka, posłyszę kroki i jej głos: “Wszystkiego najlepszego, tato.” Czasem nawet wstawałem i podchodziłem do okna żeby zobaczyć czy nie pojawił się znajomy samochód.
Potem czekanie zaczęło być ciężkie. Jedzenie na stole stygło. Ciasto dawno już wystygło. W pokoju zrobiło się tak cicho że słyszałem tykanie zegara i swój własny oddech. Kilka razy wziąłem telefon, chciałem zadzwonić pierwszy, ale nie uniosłem ręki. Pomyślałem nie, jeśli kocha — sama zadzwoni. Jeśli pamięta — sama przyjedzie.
Tak minął cały dzień.
Gdy słońce zachodziło, dom wyglądał jakoś pusto i obco. Na stole stały nienaruszone potrawy które przygotowałem z taką miłością. Jedyna świeczka na torcie pozostała nie zapalona. Wtedy po raz pierwszy tego dnia naprawdę zrozumiałem że nikt już nie przyjedzie.
Wieczorem zdjąłem świąteczną koszulę, przebrałem się w stare domowe ubrania i usiadłem na łóżku. Zdawało się że nawet ciało zmęczyło się nie od pracy, ale od czekania. Spojrzałem na zdjęcie żony na szafce nocnej i nie wytrzymałem. Płakałem jak dziecko, choć jestem dorosłym mężczyzną, już z siwymi włosami, człowiekiem który życie widział. Rozmawiałem z nią głośno jakby siedziała obok.
— Przecież wszystko robiłem dla niej. Całe życie. Gdzie popełniłem błąd?
Nie doczekałem ani pukania do drzwi, ani telefonu, ani zwykłego “wszystkiego najlepszego.” Niczego. Tylko cisza. Taka ciężka że ściskała w piersi.
Tej nocy zasnąłem sam nie wiedząc jak, ze łzami, z nie zgaszonym światłem i pełnym stołem jedzenia w drugim pokoju. A rano widząc to wszystko poczułem jeszcze większy ból. Zdawało się jakbym nie świętował jubileuszu, ale własnej samotności.
Do tej pory próbuję zrozumieć czy córka naprawdę jest tak na mnie zła że nie mogła nawet podnieść telefonu. A może wygodniej jej żyć tak jakby mnie już nie było. Czasem jeszcze próbuję się uspokajać że może coś się stało, może była chora, może nie mogła. Ale serce szepce co innego. Jeśli człowiek chce — znajdzie minutę. Jeśli kocha — chociaż napisze.
Najboleśniejsze jest to że wciąż nie przestaję jej kochać. Cokolwiek by było, ona wciąż jest moim dzieckiem. Moja Diana, którą nosiłem na rękach, której gorące czoło głaskałem gdy była chora, której zaplatałem warkocze i czytałem bajki choć sam ledwo trzymałem się na nogach po pracy. Może miłość ojca jest właśnie taka straszna — nawet gdy cię ranią, wciąż czekasz.
Powiedzcie szczerze, czy można usprawiedliwić córkę która tak obraziła się na ojca że nie przyszła nawet złożyć mu życzeń na 60. urodziny, czy po takim ciosie wy już byście nie czekali i nie wybaczyli?
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
