Z Rafałem wzięłam ślub dwadzieścia trzy lata temu. Jego mama, Krystyna, mieszkała na Podgórzu, w starym mieszkaniu z balkonem, na którym zawsze rosły pelargonie — podlewała je co rano, jak rytuał.
Krystyna miała troje dzieci: Rafała, mojego męża, i jego siostrę z bratem — Magdalenę i Wojciecha. Relacje między nimi trojgu były przeciętne. Stare żale z czasów, gdy dzielili majątek po ojcu — rzeczy, których ja do końca nigdy nie zrozumiałam, bo wydarzyły się, zanim trafiłam do tej rodziny.
Cztery lata temu u Krystyny zdiagnozowano alzheimera. Na początku to były drobiazgi: powtarzała pytania, gubiła klucze. Magdalena mieszkała we Wrocławiu i mówiła, że nie może rzucić pracy. Wojciech mieszkał tu, w Krakowie, dziesięć minut piechotą, ale zawsze miał wymówkę — praca, dzieci, żona się nie czuje dobrze.
Więc to spadło na mnie.
Nie zdecydowaliśmy o tym podczas jednej poważnej rozmowy, po której wszystko jest jasne. To działo się stopniowo. Najpierw odprowadzałam ją do lekarza. Potem zaczęłam robić jej zakupy. Później, kiedy nie mogła już zostać sama, urządziliśmy łóżko w pokoju, który był kiedyś szwalnią, i przez ostatnie dwa lata praktycznie mieszkała z nami — albo ja mieszkałam z nią, jak kto woli.
Rafał pomagał, kiedy mógł, ale pracuje na zmiany w szpitalu i wiele nocy nie ma go w domu. To ja podawałam leki o dziewiątej, to ja ją myłam, kiedy już nie mogła sama, to ja kroiłam jedzenie na małe kawałki, bo się krztusiła. To ja siedziałam przy niej o trzeciej w nocy, kiedy budziła się przestraszona, nie wiedząc, gdzie jest, wołając swojego męża, który jest martwy od trzydziestu lat.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
