Magdalena dzwoniła raz w miesiącu, mniej więcej. Szybkie pytania — «jak mama?» — i odkładała słuchawkę. Wojciech odwiedził ją, w sumie, cztery razy w ciągu dwóch lat. Jedna z tych wizyt była w jej urodziny, i siedział dwadzieścia minut.
Krystyna umarła w marcu, we wtorek wieczorem, w swoim łóżku, trzymając mnie za rękę. Rafał przyjechał piętnaście minut później — był w pracy — i stanął w drzwiach pokoju załamany, nie wiedząc, co zrobić z rękami.
Pogrzeb odbył się w tym samym kościele, co zawsze. Przyszło dość dużo ludzi — głównie sąsiadki, ta z piątego piętra, sprzedawczyni z warzywniaka na rogu, która znała ją całe życie. Magdalena przyjechała punktualnie, w nowym czarnym garniturze. Wojciech przyszedł później, usiadł w ostatnim rzędzie.
Po pogrzebie wszyscy poszliśmy do mieszkania Krystyny na kawę, jak to się robi. I właśnie tam, kiedy filiżanki jeszcze stały na stole, Magdalena powiedziała:
— No, trzeba będzie zdecydować, co robimy z mieszkaniem. Myślę, że najlepiej sprzedać i podzielić na trzy.
Na trzy. Jakbym nie była tu ostatnie dwa lata. Jakby Rafał był tylko jednym z listy.
Wojciech dodał, że zna zaufanego agenta nieruchomości, który mógłby się tym wszystkim zająć, «żeby było szybciej». Mówili o mieszkaniu matki jak o formalności, jak o kolejnym spadku, liczbach do podziału.
Milczałam. Rafał też, patrząc w swoją kawę, z tą twarzą, którą ma, kiedy jest zbyt zmęczony, żeby się spierać.
I wtedy przypomniałam sobie o kopercie.
Rok wcześniej, w jeden z dobrych dni Krystyny, zawołała mnie do swojego pokoju i podała zaklejoną brązową kopertę, dużą. Powiedziała z taką jasnością, jakiej już wtedy prawie nie miała:
— Ty to zachowasz. Niedługo uporządkuję pewne papiery. Kiedy będą gotowe, włożę je tutaj. A w dniu, kiedy mnie nie będzie, otworzysz to przy wszystkich trzech. Przy Magdzie, Wojtku i Rafale. Wszyscy razem. Obiecaj mi.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
