Drzwi otworzyły się szeroko.
W progu pojawiła się kobieta po trzydziestce.
Miała luźno związane włosy, była ubrana po domowemu i uśmiechała się.
Ale to nie ta kobieta kazała mi zasłonić usta dłonią.
Za nią pojawiła się mała dziewczynka, około trzyletnia.
Wybiegł z domu.
— Tato!
Czułam, że nie mogę już oddychać.
Radu odłożył torbę i pochylił się nad nią.
Dziewczynka rzuciła mu się w ramiona.
Podniósł ją, zakręcił nią w powietrzu i pocałował w policzek.
Z tą samą naturalnością, z jaką Matej podnosił ją, gdy wracał do domu wieczorem.
Spojrzałam na tylne siedzenie.
Matej też patrzył.
— Mamo… dlaczego ta mała dziewczynka mówi do niego „tato”?
Jego pytanie mnie rozdarło.
„Nie wiem, mała”.
Ale wiedziałam.
A przynajmniej zaczynałam rozumieć.
Potem kobieta podeszła do Radu.
Postawił dziewczynkę.
I pocałował kobietę.
Nie w policzek.
Nie jak kolega.
To był pocałunek mężczyzny wracającego do domu.
Natychmiast spojrzałam na Matthew.
— Chodźmy.
— A co z tatą?
— Tata zostaje tutaj.
Odpaliłam samochód.
Nie chciałam, żeby mój pięcioletni syn widział cokolwiek innego.
Nie płakałam w drodze do Bukaresztu.
Chyba byłam zbyt zszokowana, żeby płakać.
W mojej głowie wciąż odtwarzały się te same obrazy.
Rower.
Mała dziewczynka.
Ramię Radu obejmujące ją.
Pocałunek.
I jedno słowo:
„Tato”.
Zabrałam Matthew do siostry.
— Czy możesz zostać z nim na kilka godzin?
Spojrzał mi w twarz.
— Andrea, co się stało?
„Powiem ci później. Tylko proszę, zaopiekuj się nim”.
Czekałam prawie dwie godziny.
Potem wróciłam sama do tego domu.
Samochodu Radu ewidentnie tam nie było.
Ale taksówki już nie było.
Jego torby nigdzie nie było.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
