Siedziałam w samochodzie przez kilka minut, zanim zebrałam się na odwagę, żeby wysiąść.
Dotarliśmy do bramy.
Ten sam mały rowerek stał oparty o płot.
Zawołałam.
Kobieta otworzyła mi drzwi.
Z bliska wyglądała jeszcze normalniej, niż sobie wyobrażałam.
To nie była jakaś tajemnicza zjawa.
To była zwykła kobieta.
„Halo?”
„Halo. Szukam Radu Marinescu.”
Jego uśmiech lekko zbladł.
— Kim jesteś?
Poczułam, jak trzęsą mi się kolana.
— Andrea Marinescu.
Zrobiłam sobie przerwę.
— Jego żona.
Jej twarz zbladła.
Przez kilka sekund żadne z nas się nie odzywało.
— Nie…
Cofnął się o krok.
— Nie możesz.
Wtedy go zobaczyłam.
Radu pojawił się za nią.
Miał na sobie koszulkę i spodnie dresowe.
Kiedy mnie zobaczył, zamarł.
— Andrea…
Nawet nie podniosłam głosu.
— Nie byłaś w Klużu?
Kobieta odwróciła się do niego.
— Radu, kto tam?
Nie odpowiedział.
— Zapytaj go — powiedziałam. — Jestem bardzo ciekawa, co teraz wymyśli.
— Praca?
Kobieta spojrzała na niego z przerażeniem.
— Powiedziałeś mi, że twoja żona nie żyje.
Źle się z tym czułem.
— Że?
Radu przetarł twarz dłonią.
„Czy możemy porozmawiać bez…”
— Powiedziałeś, że nie żyje?
Kobieta prawie krzyczała.
Z jej wnętrza dobiegł głos małej dziewczynki:
— Mamo?
Zamknąłem na chwilę oczy.
To dziecko nie było niczemu winne.
„Jak długo?” zapytałem.
Radu milczał.
Odpowiedziała moja żona.
— Prawie cztery lata.
Cztery lata.
Mateusz miał pięć lat.
To oznaczało, że przez prawie całe życie naszego syna Radu żył dwoma życiami.
„Czy ta dziewczynka jest twoja?” zapytałem go.
Nie odpowiedział.
Już tego nie potrzebował.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
