Odejdź. I radzę ci zatrudnić dobrego prawnika. Mój już złożył pozew o odzyskanie długu z umowy pożyczki. Do zobaczenia w sądzie”.
Rozprawa odbyła się dwa miesiące później. Denis i jego prawnik próbowali unieważnić umowę pożyczki, twierdząc, że była to transakcja o charakterze opresyjnym, podpisana pod wpływem złudzeń. Mój prawnik przedstawił jednak sędziemu poświadczoną notarialnie kopię, wyciągi z rejestru i – co najważniejsze – korespondencję Denisa z matką. Otrzymaliśmy ją w oficjalnym wniosku, po wydaniu nakazu sądowego. Było napisane czarno na białym: „Mamo, musimy przenieść myjnię samochodową na ciebie i Kristinę, żeby Anya nic nie dostała z rozwodu”. A odpowiedź mojej teściowej: „Zrobimy to. Jest kompletnie bezczelna, skończy bezdomna”.
Sędzia poprosił o milczenie. Potem poprosiłem o dołączenie nagrania audio. Była to rozmowa w moim byłym mieszkaniu w dniu, w którym zabierali moje rzeczy. Kamera wszystko nagrała. Galina Pietrowna krzyknęła: „Nawet nie mogłaś urodzić, suko, wynoś się z naszego domu”. Groźby padały jedna po drugiej. Sędzia przerwał nagranie.
— Autentyczność nagrania jest bezsporna?
Prawnik Denisa był zmuszony przyznać, że głos rzeczywiście należał do jego teściowej. Wyprostowałam się i spojrzałam na męża. Odwracał wzrok.
Sąd odrzucił wniosek o unieważnienie umowy kredytowej i nakazał Galinie Pietrownie spłatę długu głównego w wysokości trzech milionów rubli wraz z odsetkami. A ponieważ nie była w stanie spłacić długu, jej udziały w firmie zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym. Rzeczoznawca majątkowy oszacował ich wartość. Wyznaczono licytację. Nie czułam radości, raczej przytłaczający spokój. Ale gdzieś w głębi duszy czułam ciepło: sami wszystko zniszczyli.
Na licytację stawił się jeden oferent. Firma „Awtosfera” była zarejestrowana na mojego starego znajomego, z którym zawarliśmy umowę. Siedziałem na korytarzu, kiedy Denis dowiedział się, że jego myjnie samochodowe zostały kupione za jedną trzecią ich wartości. Poleciał
Następnego dnia przyszedł do mojego tymczasowego biura. Zawiadomienie o zmianie właściciela drżało mu w dłoniach. Siedziałam na krześle dyrektora – jego starym krześle. Kristina i Galina Pietrowna stały w kącie z kartonami. Uśmiechnęłam się.
„Zostałaś zwolniona z powodu redukcji etatów. Otrzymasz odprawę zgodnie z Kodeksem Pracy. Nie martw się”.
Moja teściowa szlochała. Kristina wyszła cicho. Denis podszedł do mnie.
„Myślisz, że wygrałaś. Ale jest coś, o czym nie wiesz”.
„Mówisz o Lenie i tajnym koncie w innym banku?” – powtórzyłam. „Wiem. Twój były księgowy i ja złożyliśmy już tam wniosek o zastaw. Jutro te pieniądze również zostaną przeznaczone na spłatę długu”.
Chwycił krawędź stołu. Jego palce zbielały. Potem westchnął:
„I co teraz? Zostawisz nas na ulicy?”
Pchnęłam w jego stronę umowę o pracę.
„Oferuję ci pracę. Jako pomywaczka w czwartej myjni samochodowej. Trzydniowy okres próbny. Jeśli się spóźnisz, wylatujesz”.
Wpatrywał się we mnie bez mrugnięcia okiem. W jego oczach płonęła wściekłość, ale pod nimi już była pustka. Wziął kartkę.
„Odpowiesz za to” – wyszeptał.
„Już odpowiedziałam” – powiedziałam. „Spójrz w lustro. Chciałaś zobaczyć zepsutą rynnę – oto jest”.
Następnego dnia Galina Pietrowna i Kristina wpadły do biura, tym razem pod pretekstem „ostatniej rozmowy”. Ale ta rozmowa szybko przerodziła się w scenę. Teściowa rzuciła się na mnie z pięściami, krzycząc:
„Mam nadzieję, że umrzesz! Zniszczyłaś moją rodzinę!”.
Kristina chwyciła mojego laptopa i rzuciła nim o podłogę. Ochrona, uprzedzona wcześniej, obezwładniła je w trzy sekundy. Zadzwoniłam na policję. Przybyła policja nagrała wszystko: wandalizm, groźby. W raporcie odnotowano, że Galina Pietrowna wielokrotnie powtarzała w obecności pracowników: „Znajdę sposób, pożałujecie”. Wszystko to zostało nagrane przez kamery w biurze.
Złożyłam zawiadomienie o zagrożeniu życia i zdrowia. Wszczęto postępowanie karne z artykułu 119 Kodeksu karnego. Miesiąc później odbyła się rozprawa. Ze względu na wiek i niekaralność mojej teściowej, skazano ją na karę w zawieszeniu i zabroniono zbliżać się do mnie i mojego miejsca pracy na odległość mniejszą niż 100 metrów. Kristina została ukarana grzywną za uszkodzenie mienia.
Denis dwa dni później rzucił pracę w myjni samochodowej. Nie mógł już tego znieść. Później dowiedziałam się, że jego kochanka, Lena, odeszła od niego, gdy zdała sobie sprawę, że nie ma już pieniędzy. Znalazł pracę jako ładowacz w magazynie. Galina Pietrowna z córką przeprowadziły się na wieś i, jak krążyły plotki, wynajęły pokój. Otworzyłam dwie kolejne myjnie samochodowe, a jedną przerobiłam na studio detailingowe. Moja dusza zaznała spokoju.
Rok później, późnym wieczorem, zadzwonił do mnie nieznany numer. Odebrałam.
„Aniu, cześć. To ja”.
Głos mojego męża. Pijany, ochrypły. Milczałam.
„Słuchaj, chciałem cię zapytać… Jestem w naprawdę kiepskim stanie. Moja mama jest chora, Kristina urodziła, a ja nie mam pieniędzy. Może mogłabyś mi trochę pożyczyć? Odpracuję to, szczerze”.
Przypomniałam sobie wieczór, kiedy przyprowadził Lenę do domu. Przypomniałam sobie jego słowa: „Beze mnie nie będzie cię stać nawet na wynajęcie pokoju”. Ani odrobina złości nie zrodziła się w mojej piersi. Tylko zmęczona obojętność.
„Pamiętasz, Denis, mówiłeś, że zostanę z niczym? A teraz dzwonisz do mnie, żebym przetrwała. Właśnie zamieniłem się miejscami. Nie dam ci żadnych pieniędzy. Znajdź pracę”.
Rozłączyłem się. Wygaszaczem ekranu laptopa było zdjęcie mojego nowego domu, który kupiłem nad rzeką, na miejscu mojej starej daczy. Na dole zdjęcia widniał podpis: „Ten, który go stworzył, pozostaje na dnie rozbitego koryta”.
Zamknąłem laptopa. Na zewnątrz bębnił deszcz. Byłem wolny.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
