Denis podpisał, nie patrząc. Ja też podpisałem. Wstałem od stołu i poprawiłem pasek zegarka.
„A tak przy okazji, Denis” – powiedziałem, nie odwracając się. „Czy twoja matka wie, że zastawiłem jej udziały w myjni samochodowej?”
Zmarszczył brwi.
„O czym ty mówisz?”
W końcu się odwróciłem. Galina Pietrowna odstawiła filiżankę.
„Rok temu pożyczyliście ode mnie trzy miliony na rozwój. Umowa pożyczki. Pieniądze poszły na zakup sprzętu”. Twoja matka podpisała dokumenty; poświadczyłem je notarialnie. Firma jest obciążona hipoteką, Denis. A jeśli dług nie zostanie spłacony, zajmę akcje.
W kawiarni zapadła cisza. Kristina upuściła telefon na stół. Wyraz twarzy prawnika Denisa się zmienił i zaczął gorączkowo przeglądać swoje notatki. Denis zbladł.
„O czym ty mówisz? O jakich trzech milionach?”
„O tych samych, które wydałeś na nową myjnię samochodową przy obwodnicy” – odpowiedziałem spokojnie. „Mówiłem ci wtedy, że znalazłem inwestora. Jestem inwestorem. Pieniądze są moje, ze sprzedaży mieszkania twojej babci. Nie pytałeś, skąd pochodzą pieniądze; byłeś zadowolony. I twoja matka podpisała. Możesz sprawdzić wyciąg z Jednolitego Państwowego Rejestru Podmiotów Prawnych. Obciążenie jest z czerwca zeszłego roku”.
Galina Pietrowna chwyciła się za serce, Kristina otworzyła usta ze zdumienia. Denis zerwał się od stołu i chwycił mnie za ramiona.
„Zwariowałeś. Zmiażdżę cię w proch”.
Uwolniłem się.
„Spróbuj. Ale najpierw spłać dług. Albo przygotuj się na negocjacje”.
Wyszłam z kawiarni i wsiadłam do taksówki. Telefon dzwonił bez przerwy. Nie odebrałam. Za oknem migało wieczorne miasto. Czułam, jak powoli rozkwita we mnie gorący kwiat – nie gniew, nie zemsta, ale poczucie sprawiedliwości.
Dwa tygodnie później bank, na moją prośbę jako wierzyciela, zajął konta myjni samochodowej. Dostawcy odmówili wysyłki chemikaliów bez przedpłaty. Dwie myjnie zamknęły się. Denis dzwonił sto razy dziennie, krzycząc, grożąc, a potem błagając. Nagrałam wszystko na dyktafon. Galina Pietrowna przyszła do mnie do domu – wynajmowałam małe mieszkanie w innej dzielnicy.
„Aneczka” – zaczęła słodkim głosem, ale jej oczy były gniewne i opuchnięte od łez. „Czemu jesteś taka okrutna? Jesteśmy rodziną”. Rozwiążmy to polubownie. Weź swoje pieniądze, znajdziemy coś do sprzedania. Odejdź z interesu.
„Nie” – odpowiedziałam, nalewając herbatę. „Nie interesują mnie pieniądze. Chcę aktywów. Albo licytacji”.
W tym momencie Kristina wpadła do mieszkania bez pukania. Rzuciła przede mną teczkę na stół.
„W takim razie składamy na ciebie skargę o oszustwo!” krzyknęła. „Namówiłeś matkę, żeby podpisała dokumenty! Patrz, już napisaliśmy do śledczego!”
Otworzyłem teczkę. Raport policyjny. Przewracałem strony i uśmiechałem się szeroko.
„Badacz grafologa potwierdzi, że Galina Pietrowna sama to podpisała. Co więcej, mam nagranie, na którym to robi. Siedzieliśmy w twojej kuchni, świętując urodziny Kristiny. Na nagraniu widać, jak wręczam umowę, ona ją czyta i podpisuje. I zauważ – ona się uśmiecha”. Spróbuj udowodnić w sądzie, że nie rozumiała, co robi.
Moja bratowa złapała się za głowę. Teściowa usiadła na krześle. Zamknąłem teczkę.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
