Mój mąż był pewien, że po jego wyjściu zostanę bez grosza. Nie sprzeciwiałam się – po prostu odwróciłam role.
Tego wieczoru nie był sam. Usłyszałam trzask drzwi wejściowych, a potem w salonie rozległ się kobiecy śmiech – nietypowy, szorstki i zbyt głośny. Wyszłam z kuchni. Denis stał na środku pokoju w rozpiętym płaszczu, a obok niego, w moim domu, stała ona – młoda, wystrojona, z błyszczącymi oczami. Moja teściowa i bratowa siedziały już na sofie. Zostały zaproszone wcześniej. Ja nie.
„Aniu, usiądź, mamy o czym rozmawiać” – powiedział mój mąż, nie patrząc na mnie. „To Lena. Jesteśmy razem. Wychodzę”.
Galina Pietrowna, moja teściowa, nawet nie próbowała ukryć uśmiechu. Kristina, moja szwagierka, spojrzała na mnie triumfalnie, jakby czekała na ten moment od ślubu.
„Jesteś mądrą kobietą” – powiedziała moja teściowa, poprawiając bransoletkę na nadgarstku. „Denis wyrósł z tego małżeństwa. Tylko go spowolniłaś. Nie ma wykształcenia, nie ma przyzwoitych dochodów. Nie zostawimy ci mieszkania; zapłacił za nie nasz syn”.
„Zabrali cię z akademika” – dodała Kristina głośnym szeptem. „Wracaj tam”.
Stałam oparta o framugę drzwi. Chciałam się im roześmiać w twarz, ale zamiast tego zapytałam spokojnie:
„Kiedy mam się wyprowadzić?”
Denis spojrzał na mnie z ulgą w uśmiechu.
„Im szybciej, tym lepiej. Ale nie martw się, nie jestem bestią. Daję ci tydzień na spakowanie się”.
Pochylił się w moją stronę i dodał cicho, tak żebym tylko ja mogła usłyszeć:
„Beze mnie nie zarobisz nawet na wynajęcie pokoju. Zepsuta rynna to twój sufit”.
Nie sprzeciwiłam się. Skinęłam głową. Teściowa prychnęła, wstała i wyszła na korytarz, ciągnąc za sobą Kristinę. Lena, moja pani, patrzyła na mnie z góry, jakbym była zwiędłą rośliną w doniczce. Wyszły. Zamknęłam drzwi, podeszłam do szafy i z najwyższej półki wyjęłam małe pudełko. W środku była karta pamięci. Obracałam ją w palcach. Sześć miesięcy temu poprosiłam Denisa, żeby przekazał myjnię samochodową mojej matce, rzekomo po to, żeby chronić ją przed potencjalnymi wierzycielami. Zgodził się, bo nigdy nie traktował mnie poważnie. Miesiąc później wsunęłam Galinie Pietrownie umowę pożyczki na trzy miliony rubli na rozwój firmy. Podpisała ją bez czytania, tuż przy świątecznym stole. Denis siedział obok i żartował, że jest „głównym księgowym rodziny”. Nikt nie zauważył, że pożyczka była zabezpieczona udziałami w firmie. Zaniosłam dokumenty do notariusza. Potem dodałam zastaw.
Włożyłam kartę pamięci z powrotem i spojrzałam na swoje odbicie w ciemnym oknie. „Projekt Koryto” – powiedziałam na głos i uśmiechnęłam się. Nikt nie powinien widzieć, jak powstaje plan.
Następnego dnia obudził mnie huk. Galina Pietrowna i Kristina wpadły do mieszkania o ósmej rano. Otworzyły drzwi swoim kluczem. Zanim zdążyłam wyjść z sypialni, usłyszałam brzęk worków na śmieci. Wyciągały moje rzeczy z szafy i pakowały je do czarnych worków.
„Spakuj swoje rzeczy, zrób miejsce” – krzyknęła teściowa, gdy mnie zobaczyła. „Mieszkanie nie jest twoje!”.
Narzuciłam szlafrok i stanęłam między nią a komodą.
„Odłóż pudełko” – powiedziałam spokojnie, zauważając, że Kristina sięga po moją biżuterię. „Tam jest aparat”.
Kristina zamarła. Skinęłam głową w stronę małego punktu pod sufitem. Galina Pietrowna zacisnęła usta. „Szpiegujesz nas?”
„Samą siebie. Na wypadek, gdyby mój mąż znów się wkurzył”. Spojrzałam jej prosto w oczy. „To wciąż nawyk. Rok temu rozciął mi wargę. Kamera nagrywa od tamtej pory”.
Teściowa chciała coś powiedzieć, ale się zawahała. Potem machnęła ręką i odłożyła szkatułkę z biżuterią na półkę.
„Zabieraj swoje drobiazgi i wynoś się. Mój syn powiedział: »Mamy tydzień«. Wyrzuciłabym cię dziś”.
Złożyłam dokumenty, zabierając tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Kiedy się ubierałam, Kristina syknęła:
„Nie mogłaś nawet urodzić. Czego się spodziewać?”
Nie odpowiedziałam. Denis dogonił mnie przy windzie. Stał na półpiętrze w dżinsach i koszulce, jakby wyszedł zapalić.
„Nie denerwuj się na matkę” – warknął. „Sama wszystko rozumiesz. Jesteśmy sobie obcy. Dziękuję za wszystko”. Przyjdź na rozwód, nie przeciągaj tego.
Odwróciłam się przy windzie.
„Pójdę do przodu” – odpowiedziałam cicho. „Dokładnie”.
Drzwi się zamknęły. Zadzwoniłam do prawnika.
„Mam nagranie z wczorajszego wieczoru. Wprowadzamy środki bezpieczeństwa”.
Tydzień później spotkaliśmy się w kawiarni, żeby podpisać umowę rozwodową. Denis przyszedł ze swoim prawnikiem i usiadł naprzeciwko mnie, wyglądając, jakby robił mi przysługę. Galina Pietrowna siedziała przy sąsiednim stoliku, popijając latte i patrząc na mnie z pogardą. Kristina pisała coś na telefonie, ale od czasu do czasu przerywała, mówiąc: „Podpisz to, nie przeciągaj”.
Prawnik położył przede mną teczkę.
„Wszystko, o czym rozmawialiśmy, jest tutaj. Zrzekasz się praw do mieszkania, firmy i samochodu. W zamian zyskujesz wolność i prawo do niczego. To proste”.
Przekartkowałam strony. Tak, nic mi nie zostawili. Mieszkanie, zarejestrowane na mnie jako współkredytobiorcę i kupione częściowo za pieniądze moich rodziców, nagle stało się własnością Denisa. Jego myjnie samochodowe, zarejestrowane na matkę i siostrę, nawet nie figurowały w akcie własności. Wszystko było „legalne”. Spojrzałam na męża.
„Czy mogę pożyczyć długopis?”
Skinął głową. Dokończyłam pisać ręcznie.
W odpisie: „Pozwany zastrzega sobie prawo do wniesienia pozwu o podział majątku, jeśli później zostanie udowodnione, że osoby trzecie są jego fikcyjnymi właścicielami”. Mój charakter pisma był wyraźny i kaligraficzny.
Prawnik Denisa bawił się papierem i uśmiechnął się szeroko.
„Chcesz iść do sądu? Aha. To niczego nie zmienia”.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
