Rolnik zauważył je w cieniu stodoły, kiedy wcześnie rano wyszedł nakarmić kury. Trzy maleńkie kulki z ogromnymi oczami drżały z zimna i patrzyły na niego z taką bezradnością, że nie mógł przejść obok obojętnie.
Owinął znalezione maluchy w stary koc i zaniósł do domu. Dał im ciepłe mleko, zorganizował gniazdko przy piecu i, uśmiechając się, wyszeptał:
— No cóż, puszyste kuleczki, teraz jesteście w domu.
Kocięta były niesamowicie piękne — z okrągłymi pyszczkami, gęstą sierścią i poważnymi oczami, które jakby patrzyły prosto w duszę. W pierwszej chwili pomyślał, że to po prostu niezwykła rasa. Ale były również pewne dziwności.
Nie miauczały jak zwykłe kocięta, a wydawały krótkie, głuche dźwięki przypominające stuknięcia. Nie bawiły się, nie walczyły ani nie skakały — tylko cicho obserwowały. A jeszcze… rosły zbyt wolno. I wszystko to wydawało się rolnikowi trochę… dziwaczne.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
