A kiedy sąsiad zobaczył maluchy, to zamarł z zaskoczenia:
— Skąd masz manule?!
— Jakie manule?.. To przecież kociaki…
— To dzikie koty. Rzadkie i bardzo ostrożne. Nie żyją w pobliżu ludzi. Jeśli ich matka zginęła, miały szczęście, że je znalazłeś.
Rolnik długo milczał. Z jednej strony, jego przyjęte kocięta rzeczywiście były wyjątkowe. Z drugiej — serce już nie pozwalało mu ich puścić. Przyzwyczaił się do nich, rozmawiał z nimi jak z przyjaciółmi, a one, choć dzikie z natury, zaczęły odpowiadać ufającymi spojrzeniami.
Minęło kilka miesięcy. Dorosły, stały się bardziej niezależne i coraz częściej siadały przy oknie, patrząc w stronę lasu. I pewnego dnia, wcześnie rano, gdy rolnik otworzył drzwi, trzy puszyste ogony jeden po drugim wysunęły się na zewnątrz. Spojrzały tylko raz wstecz.
Nie próbował ich wołać z powrotem. Zrozumiał, że po prostu stał się częścią ich drogi.
I gdzieś głęboko w duszy wiedział: gdyby nie on, tych dzikich maluchów mogłoby już nie być.
A czasami, wieczorami, nadal stawiał miskę z mlekiem na ganku. Może zajrzą — choćby na minutkę
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
