Minęło kilka tygodni. Łapa wilczycy się zagoiła, sierść znów zaczęła błyszczeć, wilczek podrósł i już nie niepewnie, a pewnie biegał w pobliżu. Nicholas wiedział: nadszedł czas się pożegnać. Pewnego ranka nie znalazł swoich leśnych przyjaciół na zwykłym miejscu. Długo stał na skraju lasu, czując smutek, jakby stracił część siebie.
Ale po kilku dniach, wczesnym wieczorem, gdy mężczyzna siedział przy domu, do bramy cicho podeszła wilczyca. Za nią — już podrośnięty wilczek. Nie podchodzili blisko, ale długo patrzyli mu w oczy. Wilczyca cicho wyła, a wilczek radośnie podskakiwał obok niej, jakby mówiąc: “Dziękuję!”
Nicholas zrozumiał: to ich pożegnanie i wdzięczność. Jego serce ścisnęło się ze smutku, ale poczuł ciepło — ponieważ podarował im szansę na dalsze życie.
I od tamtej pory, gdy w lesie rozbrzmiewał długi wilczy wycie, Nicholas uśmiechał się przez łzy. Wiedział: to znak wdzięczności od tych, którym kiedyś pomógł.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
