Przez długi czas nie śmiałam zapytać, ale tamtego wieczoru w końcu wzięłam głęboki oddech, podeszłam do niej w kuchni i cicho zapytałam:
– Mogę zadać pytanie? Dlaczego wkłada pani liść laurowy pod jego poduszkę?..
Ona jakby na chwilę znieruchomiała — nie wystraszona, ale tak, jakby ktoś nagle przeniósł ją w przeszłość. Potem usiadła, położyła dłonie na stole i przesunęła palcami po jego brzegu, jakby przypominając sobie coś bardzo dawnego.
– To nie mój pomysł, – powiedziała ledwo słyszalnie. – Tak robiła jeszcze moja babcia. I dla mnie, i dla moich braci.
Byłam zaskoczona, a ona kontynuowała:
– Gdy byliśmy mali, często baliśmy się w nocy. Budziliśmy się z koszmarów, z ciemności, z każdego szmeru. A babcia mówiła: «Liść laurowy — od strachów». Wierzyła, że jego zapach uspokaja, pomaga odprężyć głowę przed snem i zniwelować napięcie. Zawsze powtarzała nam: «Kto zasypia z czystą głową — budzi się rano silniejszy».
Uśmiechnęła się lekko — tym miękkim, niemal dziecinnym uśmiechem, który wyraźnie wskazuje, że jest teraz myślami blisko swojej babci.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
