I nagle zrozumiałam, dlaczego Kazimierz. Dlaczego marynarka. Dlaczego żurek i czerwone wino.
Piotrek nie chciał nam sprawić przyjemności.
Piotrek chciał, żebyśmy poczuli się na tyle zobowiązani, żeby nie móc powiedzieć nie.
„Synu” — zaczęłam, i sama słyszałam, jak mi drży głos. „Co ma z tym wspólnego ta teczka?”
Piotrek wziął głęboki oddech.
„Chcemy kupić to mieszkanie. Ale żeby dostać kredyt — potrzebujemy wkładu własnego. I myśleliśmy, że… wasze mieszkanie na Krowodrzy mogłoby nam w tym pomóc.”
Cisza.
Świeczka na stole migotała. Przy sąsiednim stoliku ktoś się śmiał. Kelner przechodził z tacą.
Henryk odezwał się pierwszy. Spokojnie. Zbyt spokojnie.
„Ile razy byłeś tu wcześniej? Żeby sprawdzić, jak reagują ludzie w takich sytuacjach?”
Piotrek zbladł.
A ja pomyślałam jedno: mieszkamy tam trzydzieści siedem lat. Tam wychowałam Piotrka i Małgosię. Tam na ścianie w jego pokoju jest jeszcze ślad po kołku od plakatu z jakimś piosenkarzem, którego już nie pamiętam.
I mój syn przyszedł po to z aktówką i notarialnym formularzem.
Przy żurku i czerwonym winie.
Żebym nie mogła krzyczeć.
„Synu” — powiedziałam — „to nie jest rozmowa, którą się prowadzi przy kelnerze.”
Piotrek otworzył usta.
Ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Henryk złożył serwetkę, wstał i powiedział cicho:
„Płacimy i wychodzimy. Porozmawiamy w domu.”
I to było wszystko, co trzeba było powiedzieć.
Wracaliśmy autobusem w milczeniu. Henryk trzymał mnie za rękę przez całą drogę.
Na trzecie piętro weszliśmy wolno. W mieszkaniu pachniało tak samo jak zawsze.
Usiadłam w kuchni. Henryk postawił czajnik.
„Wiesz co jest najgorsze?” — odezwałam się po chwili. „Że on ma trochę racji. Te schody. Ta kuchnia. To mieszkanie jest za duże dla nas dwojga.”
„Ma trochę racji” — zgodził się Henryk. „Ale nie miał prawa robić tego przy świeczkach i kelnecie.”
I w tym zdaniu było wszystko.
Nie zadzwoniłam do Małgosi tego wieczoru. Zadzwonię w weekend, kiedy będę spokojniejsza. Ona powie mi to, co ja myślę — tylko głośniej.
A czarna aktówka leżała pewnie w bagażniku Piotrka. Z formularzem notarialnym w środku.
Czekała.
Ja też czekałam — tylko jeszcze nie wiedziałam na co.
A wy — co byście zrobili na jej miejscu? I czy syn miał w ogóle rację, czy tylko zły sposób?
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
