Tydzień przeciągnął się do trzech. W końcu Piotrek przyjechał — z krzesłem z marketu, plastikowym, takim jak stoi w stołówkach. Podziękowałam. Co miałam zrobić.
Na Boże Narodzenie przyjechali z dziećmi, Beata przywiozła ciasto. Siedzieliśmy przy stole, wnuki biegały, i przez chwilę było prawie normalnie. Tylko że Piotrek i Beata wymieniali spojrzenia — takie szybkie, znaczące — i coś mi w tym nie pasowało, ale powiedziałam sobie: żałoba tak robi, widzisz problemy tam, gdzie ich nie ma.
Pralka padła w maju. Dwadzieścia lat służyła, a potem zaczęła skakać po łazience i stanęła. Sąsiad z naprzeciwka, pan Wiśniewski, zajrzał i pokręcił głową — łożyska, pompa, bez sensu naprawiać.
Zadzwoniłam do Piotrka. Spokojnie, bez pretensji. Potrzebuję pralki, zwykłej, niekoniecznie drogiej. Ręczne pranie przy moim kręgosłupie nie wchodzi w grę.
I wtedy to usłyszałam.
„Mamo, to muszę porozmawiać z Beatą.”
Stałam przy oknie i patrzyłam na podwórko. Dzieci bawiły się przy piaskownicy. Ktoś wywieszał pranie na balkonie.
„Piotrek. To są moje pieniądze. Nasze z tatą. Nie proszę o twoje. Proszę o swoje.”
„Wiem, wiem. Ale to nie jest takie proste. Daj mi kilka dni.”
Kilka dni zamieniło się w dwa tygodnie. W końcu zadzwoniłam sama. Odebrała Beata.
Głos miała uprzejmy, chłodny — taki, jakim mówi się do interesanta, nie do teściowej.
„Proszę pani, te pieniądze są teraz zaangażowane. Piotrek sfinansował z nich remont u nas w kuchni, bo już nie dało się dłużej tak żyć. Nie możemy nagle wypłacić dużej kwoty.”
Proszę pani.
Po jedenastu latach.
Nie płakałam. Nie krzyczałam. Powiedziałam „rozumiem” i rozłączyłam się.
Ale nie rozumiałam.
Mój remont kuchni. Moje nowe płytki. Moja nowa lodówka, którą pewnie przy okazji kupili. Z moich i Henryka pieniędzy, odkładanych grosz do grosza przez trzydzieści lat. Bez słowa, bez pytania.
Przez następne noce nie spałam. Siadałam przy kuchennym stole — przy tym samym, przy którym Henryk jadał chleb z masłem i pił kawę zbożową rano — i rozmawiałam z nim w myślach. Pytałam go, czy dobrze zrobiłam. Wiedziałam, co by odpowiedział.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
