Miała na imię Kasia. Miała czterdzieści trzy lata. Widywali się od dwóch lat. Powiedział mi to cichym, stłumionym głosem, nie wiem czy z powodu żeber, czy z czegoś innego.
Wyszłam z pokoju.
Poszłam korytarzem do końca, do okna wychodzącego na parking. Stałam tam długo. Przyszła pielęgniarka zapytać czy czegoś potrzebuję i powiedziałam, że nie.
Potem zabrali mnie zobaczyć Kasię.
Nie wiem dlaczego poszłam. Do dziś nie wiem. Coś mnie tam pchnęło.
Była na OIOMie. Rurki, maszyny, ten szczególny cisza tych sal. Leżąca kobieta, zupełnie nieznajoma. Ciemne włosy. Małe dłonie na prześcieradle. Lekarze mówili o ciężkim urazie mózgu. Że jest w śpiączce farmakologicznej. Że za wcześnie, żeby cokolwiek wiedzieć.
Patrzyłam na nią przez długą chwilę.
Nie poczułam tego, czego się spodziewałam. Nie poczułam złości do niej. Poczułam coś dziwniejszego, trudniejszego do nazwania. Coś w rodzaju współczucia. Albo rozpoznania. Jakbym w jakiś sposób rozumiała, że ona też jest człowiekiem pośrodku historii, która ją przerosła.
Tego wieczoru zadzwoniłam do córki i powiedziałam jej wszystko.
Potem pojechałam do hotelu blisko szpitala. Nie chciałam wracać do domu. Nie mogłam też zostać tam.
Tomek zadzwonił do mnie o jedenastej w nocy. Powiedziałam, że dobrze, że potrzebuję czasu. On powiedział, że rozumie. Że mu przykro. Te słowa, które się mówi kiedy nie ma już nic innego do powiedzenia.
Minęły trzy tygodnie.
Kasia jest nadal w śpiączce. Jej rodzice przyjeżdżają każdego dnia z daleka. Byłam w szpitalu dwa razy, nie wiem dlaczego, coś mnie ciągnie. Patrzę na nią i myślę o niej jak o człowieku, o jej życiu przed tym wszystkim, czy ma może też historię dwudziestu ośmiu lat, która teraz jest rozbita gdzieś w kawałki.
Z Tomkiem jeszcze nie rozmawialiśmy o niczym ważnym. On jest w domu. Ja jestem w domu. Śpimy w oddzielnych pokojach bez formalnego ustalenia.
Nie wiem, co zrobię. Są dni, kiedy myślę, że wiem, a potem nie.
Wiem tylko jedno: tamtej soboty rano, kiedy powiedział, że idzie na ryby z Kubą, odpowiedziałam, żeby wziął coś ciepłego, bo nad jeziorem jest zimno.
I że to była ostatnia normalna rozmowa jaką będziemy mieć w życiu.
Czy sądzisz, że są zdrady, po których para może się podnieść, czy uważasz, że są rzeczy, które raz poznane, na zawsze zmieniają sposób patrzenia na kogoś?
Jeśli ta historia cię poruszyła — zostaw i podziel się nią z kimś bliskim.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
