Władysław wprawdzie również przyjeżdżał, lecz większość czasu spędzał przy domu: przeglądał telefon, rozmawiał z sąsiadem lub rozpalał grilla. Matka nie wymagała od niego pracy w ziemi, tłumacząc, że po całym tygodniu pracy syn musi odpocząć. Julia nie komentowała tego podziału, choć sama także pracowała na pełny etat
Gdy prośba staje się bezwzględnym obowiązkiem
Kolejne lato przyniosło wyraźną zmianę. Tamara Pietrowna zaczęła dzwonić z wyprzedzeniem, dyktując listę zadań przeznaczonych wyłącznie dla synowej: pielenie marchwi, zbieranie truskawek, podlewanie szklarni i przebieranie zieleniny. Z czasem teściowa uznała dyspozycyjność Julii za coś oczywistego.
Gdy Julia spóźniała się choć chwilę, teściowa czekała przy furtce z wiadrem lub motyką. Kiedy małżonkowie planowali wyjechać wcześniej, natychmiast okazywało się, że ogórki trzeba zebrać natychmiast, bo przerosną. Wystarczyła chwila wytchnienia na leżaku, by pojawiało się kolejne, rzekomo „krótkie” zadanie, które w praktyce zajmowało długie godziny. Mąż w tym czasie doglądał drobnych napraw, przynosił wodę lub kosił trawnik przy samym budynku, trzymając się z dala od upraw na mocy tradycyjnego podziału na „prace męskie” i „kobiece”.
W trzecim sezonie schemat stał się regułą. W każdy piątkowy wieczór teściowa przesyłała synowi listę prac, którą ten bezrefleksyjnie przekazywał żonie:
- Zebrać truskawki
- Oplewić cebulę
- Uporządkować szklarnię
- Usunąć suche liście przy porzeczkach
Julia pracowała jako rejestratorka w prywatnej klinice medycznej. Przez pięć dni w tygodniu nieustannie rozmawiała z pacjentami, łagodziła spory i koordynowała grafiki lekarzy. W weekendy marzyła o odespaniu tygodnia, wyjściu na basen, spotkaniu z rodzicami lub spokojnym odpoczynku. Tymczasem każdy weekend upływał pod dyktando działki.
Czara goryczy przelała się przy okazji sześćdziesiątych trzecich urodzin ojca Julii, Piotra Mikołajewicza. Zaplanowano kameralny obiad w restauracji z rodzicami, po którym córka zamierzała wręczyć im bilety na wspólną podróż do Nowogrodu Wielkiego z okazji zbliżającej się rocznicy ślubu. Władysław doskonale znał te plany i pomagał w rezerwacji hotelu, mimo to w czwartek oświadczył, że matka oczekuje ich obecności przy zbiorze porzeczek i sprzątaniu szklarni.
Gdy Julia stanowczo odmówiła rezygnacji z rodzinnej uroczystości, telefon zadzwonił ponownie — tym razem bezpośrednio do niej.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
