Śnieżna burza zaczęła się niespodziewanie. Jeszcze rano słońce beztrosko oświetlało ośnieżone wzgórza, a po południu niebo pokryło się szarymi chmurami, które natychmiast zwaliły się na ziemię z silnym wiatrem i kłującymi płatkami śniegu. Martin, mieszkający na skraju małej górskiej miejscowości, nie spodziewał się takiej zmiany pogody. Wyruszył do leśnej chatki myśliwskiej, gdzie zwykle trzymał zapasy i narzędzia, i nie przewidział, że w drodze powrotnej wszystko pójdzie nie tak.
Razem z Martinem wyruszył jego wierny pies o imieniu Bruno. Bruno był dużym, silnym psem z potężnymi łapami i inteligentnymi, brązowymi oczami. Od małego towarzyszył właścicielowi we wszystkich spacerach i wędrówkach. Martin nie mógł sobie wyobrazić lepszego towarzysza: Bruno wyróżniał się spokojnym charakterem, niezwykłą inteligencją i gotowością zawsze nieść pomoc.
Kiedy burza rozszalała się na dobre, drogi szybko zasypywane były śniegiem, a ścieżki ginęły w zaspach. Widoczność spadła niemal do zera, wiatr chłostał twarz, zmuszając do mrużenia oczu i pocierania ich. Martin, próbując się zorientować, szedł po pozostałych znacznikach, ale nagle się potknął i z impetem upadł na przekrzywiony pień drzewa ukryty pod śniegiem. Krzyknąwszy, poczuł ostry ból w nodze: wyglądało na to, że ją skręcił lub nawet złamał. Ból paraliżował ruchy, głowa zaczynała wirować. Pozostało tylko jedno − wołać o pomoc, ale wokół panował biały bezgłośny chaos.
Bruno od razu zrozumiał, że jego właścicielowi jest źle. Podskoczył do Martina i zaczął mu lizać ręce, jakby mówiąc: «Trzymaj się, nie poddawaj!» Jednak nadziei na szybką pomoc nie było: najbliższe domy znajdowały się trzy kilometry stąd, a w taką pogodę nikt nie ośmieliłby się wyjść, nie wiedząc, że gdzieś w ciemności ktoś potrzebuje ratunku.
Martin czuł rozpacz, ale jednocześnie wyraźnie rozumiał, że jeśli zostaną tu, to szybko zamarzną. I wtedy przyszło mu do głowy: miał ze sobą mocną linę, którą używał do naprawy chatki. Jakoś, wykrzywiając się z bólu, Martin znalazł ją w plecaku i zaczął przywiązywać do swojego pasa. Następnie cicho zawołał Bruno, patrząc mu w oczy: «Chłopcze, zaciągniesz mnie?» Pies patrzył uważnie na właściciela, jakby wychwytywał każde słowo.
Przyczepiając koniec liny do szerokiej obroży Bruno, Martin spróbował się podnieść: ból był nie do zniesienia, ale nie było innej opcji. Pies, czując napięcie na linie, powoli ruszył do przodu. Na początku poruszał się ostrożnie, oglądając się, by upewnić się, że Martin podąża za nim. Ale wkrótce zrozumiał, że trzeba się wysilić, i zaczął zdecydowanie torować sobie drogę w głębokim śniegu.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
