Mama zmarła w styczniu. Spokojnie, we śnie, w swoim mieszkaniu w Krakowie. Osiemdziesiąt jeden lat, słabe serce, dwupokojowe mieszkanie z widokiem na podwórko i testament napisany jej własną ręką — wszystko zostawione mnie.
Nie dlatego że brat Marek jej nie zależało. Kochała go. Ale Marek nie dzwonił od lat. Nie przyjeżdżał. Nie pytał czy wzięła leki, czy ma jedzenie, czy da radę wejść po schodach zimą.
Ja przyjeżdżałam trzy razy w tygodniu po zmianach w fabryce. Zakupy, lekarz, pranie, apteka. Pięć lat. Mama widziała kto był obok i podjęła decyzję.
U notariusza po pogrzebie Marek zbladł. Nic nie powiedział. Uścisnął mi rękę — formalnie, jak obcy — i wyszedł. Stałam przy oknie i patrzyłam jak stoi przy samochodzie paląc papierosa, telefon przy uchu.
Nie mogłam spać w nocy. Myślałam — to była jego mama tak samo jak moja. Odziedziczyłam mieszkanie nie dlatego że jestem lepszym człowiekiem, tylko dlatego że byłam obok. Czy to sprawiedliwe?
Mąż mówił — testament to testament. Marek przez pięć lat palcem nie kiwnął. Ja mówiłam — to nie nagroda, to przyzwoitość. On jest moim bratem.
Sprzedałam mieszkanie w czerwcu i zadzwoniłam do Marka. Powiedziałam że chcę podzielić się po równo. Cisza w telefonie — dziesięć sekund.
— Jolanta… nie musisz tego robić. — Wiem. Ale chcę. Podaj numer konta.
Przelew następnego dnia. Połowa, do ostatniego grosza. Tego wieczoru pierwszy raz od miesięcy zasnęłam bez leków.
Przez trzy miesiące Marek dzwonił regularnie. Pytał jak się miewam, jak dzieci. Raz przyjechał na obiad z żoną — siedzieliśmy na balkonie, jedliśmy szarlotkę, prawie jak dawniej.
Potem telefony urwały się.
We wtorek przyszedł list. W zwykłej kopercie. Otworzyłam go przy kuchennym stole, wciąż w roboczych butach. Przeczytałam raz. Jeszcze raz. Trzeci.
Imię mojego brata — jako powoda. Moje — jako pozwanej.
Żądanie: wypłata pozostałej wartości majątku. Argument: mama ustnie obiecała Markowi wszystko. Że testament został sporządzony przez moją manipulację. Że wykorzystałam starą chorą kobietę.
Trzęsły mi się ręce. Jedno słowo kręciło się w głowie.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
