Albert długo płakał, pierwszy raz od wielu lat — nie z bezsilności, lecz z wdzięczności. Zrozumiał, że nawet w najbardziej beznadziejnej ciemności może zapłonąć płomyk dobra.
Czasem cud to po prostu człowiek, który nie przeszedł obojętnie.
I czasem przyjaciel, z którym się już żegnałeś, jeszcze długo będzie witał cię rano radosnym spojrzeniem.
Przyjaźń to coś silniejszego niż bieda, czas i nawet sam ból.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
