Mijały tygodnie. Oskar nadal przynosił liście. Czasami były to maleńkie, ledwie zauważalne, czasami wręcz całe gałązki, jakby starał się „zaplacić” więcej. Mieszkańcy zaczęli żartobliwie mówić, że niedługo Luka będzie „najbogatszy” w okolicy, bo jego sklep dosłownie zasypany jest „zieloną walutą”. Ale sprzedawca, ku irytacji niektórych, nie wyrzucał przyniesionych przez kota liści, a układał je w dużym pudełku przy wejściu. „Po co ci to?” — pytali ciekawscy. Luka tylko wzruszał ramionami: „Nie mogę przecież wyrzucać tego, co kot uważa za prawdziwą zapłatę.”
Pewnego dnia nastąpiła silna ulewa. Drogi zostały zalane i sklep otworzono z opóźnieniem. W połowie dnia burza ucichła, ale ulice opustoszały. W tym momencie za szybą sklepową pojawił się pręgowany kształt — całkowicie przemoczony Oskar, w którego pyszczku znajdowała się mokra gałązka z żałosnymi resztkami liści. Wyglądał na nieszczęśliwego i drżał z zimna, ale nie zostawił swojej „zakupówki”. Patrząc na niego, Luka natychmiast wyszedł, wziął kota na ręce i wniósł do środka. Od tego dnia Oskar zyskał stały kącik w ciepłym pomieszczeniu, gdzie położono mu miękkie posłanie. Mógł przychodzić i odchodzić, kiedy chciał, ale teraz zawsze miał pewność, że u Luki znajdzie nie tylko rybę, ale i schronienie przed złą pogodą.
Z czasem kot zyskał całą rodzinę adoratorów: ktoś zostawiał mu specjalne przysmaki, a dzieci przynosiły zabawki. Jednak najważniejszym dla Oskara pozostawał rytuał wymiany: nadal przynosił sprzedawcy zielone „banknoty” — czasem zrywał liście z krzaków przy oknach sklepowych, czasem zaś przynosił je skądinąd. I za każdym razem, przyjmując liść, Luka, nie tracąc uśmiechu, napełniał dla kota miskę świeżą rybą.
Ta prosta, na pierwszy rzut oka, historia obiegła całą okolicę i stała się symbolem szczerej wymiany dobrem. Kot płacił liściem nie dlatego, że wierzył w magiczną moc zielonych gałązek. Chciał jakby powiedzieć: „Doceniam twoją dobroć i gotów jestem odpłacić czym mogę”. Luka zaś przyjmował ten dziwny dar, doskonale zdając sobie sprawę, że prawdziwą wartością jest sama więź między nimi.
Nie minęło wiele czasu, a w miasteczku nikt nie mógł sobie wyobrazić dnia bez pręgowanego klienta z listkiem w pyszczku. Pewnego wieczoru, zamykając sklep, Luka spojrzał na wysuszone liście leżące w pudełku. Przez chwilę wydawało mu się, że migoczą w zmierzchu szczególnym ciepłem. Może była to tylko gra wyobraźni, ale Luka wiedział jedno: czasem najbardziej skromny dar potrafi napełnić życie niewyjaśnioną radością. I wszystko to dzięki kotu, który, nie posiadając ludzkiej mowy, codziennie przypominał wszystkim wokoło, że w świecie jest miejsce nie tylko dla zwyczajnych praw, ale i dla prostych cudów stworzonych z dobroci i wzajemnego zrozumienia.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
