— To ty jesteś właścicielem Bruno? — zapytał go Oliver.
— Bruno? Ach tak, Rocco! Gdzie on jest? Czeka na mnie?
— On jest tutaj — odpowiedział Oliver z kamienną twarzą. — Chodź, pokażę ci.
Wyszli na peron, zalany wiosennym słońcem. Mężczyzna zobaczył pomnik – dużą granitową figurę psa, wpatrującego się w pociągi. Na tablicy było napisane:
“Od wdzięcznych mieszkańców miasta
najwierniejszemu psu na świecie — Bruno.
Pamiętamy cię!”
— Jak to możliwe? Powinien był mnie dotrzymać! Przecież mówiłem mu… – mężczyzna krzyknął.
Oliver zmarszczył się:
— Zamknij się i wynoś się stąd, póki możesz.
Zasłonił pomnik, odwrócił się i poszedł z powrotem na dworzec, nie oglądając się za siebie.
A słońce dalej świeciło, zalewając peron wiosennym światłem. Ludzie zatrzymywali się przy pomniku, czytali napis i na ich twarzach pojawiała się lekka smutek i zrozumienie: wierność psa jest nieoceniona.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
