Laura wyciągnęła palec w stronę obrazu. Daniel złapał jej rękę — ostrożnie, delikatnie — i powiedział:
— To praca mamy. Będziemy o nią dbać.
Sophie odwróciła się do mnie i zapytała:
— A ty możesz to dokończyć?
Aż zabrakło mi tchu.
Spojrzałam na Daniela. Patrzył na mnie i ledwie zauważalnie skinął głową.
— Spróbujemy razem — powiedziałam do Sophie. — Ty, ja i Laura.
Znaleźliśmy farby. Pędzle. Sophie stanęła obok mnie i bardzo poważnie zapytała:
— A jakiego koloru mamy oczy?
— Ty masz brązowe — powiedziałam. — Jak tata. A Laura zielone. Jak mama.
Skinęła głową. Podała mi pędzel.
Malowałyśmy długo. Laura bardziej mazała, niż pomagała — ale nikt jej nie powstrzymywał. Daniel siedział na krześle w kącie i patrzył na nas w milczeniu. Nie widziałam jego twarzy. Ale usłyszałam — raz — jak cicho wypuścił powietrze. Tak człowiek oddycha, kiedy coś wreszcie puszcza.
Kiedy skończyliśmy, Sophie długo patrzyła na obraz. Potem powiedziała:
— Mama by się nie obraziła?
Nie zastanawiałam się ani sekundy:
— Nie. Ucieszyłaby się.
Sophie wzięła mnie za rękę. Po prostu wzięła — i trzymała. W milczeniu.
Daniel powiesił obraz w salonie. W najbardziej widocznym miejscu.
Wisi tam do dziś. Niedokończony przez mamę — i dokończony przez nas.
Patrzę na niego każdego ranka. I za każdym razem myślę o jednym: czasem najważniejsze w życiu nie jest zacząć coś własnego, tylko z czułością dokończyć to, co zaczął ktoś inny.
A wy, co zrobilibyście na moim miejscu?
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
