Zaczęłam staranniej dbać o swój wygląd rano. Śmiałam się łatwiej. Kobiety w grupie obserwowały z uśmiechami — niektóre ciepłymi, inne z nutą czegoś ostrzejszego. Nie miałam nic przeciwko. Czułam, że odzyskuję część siebie, którą cichutko zakopałam pod rutyną i samotnością.
Ale zbliżały się ostatnie dni, a z nimi pytanie, którego żadne z nas nie powiedziało na głos. On mieszkał setki kilometrów dalej. On miał swoje życie. Ja miałam swoje. Dzieliliśmy się jednym tygodniem, żywym i całkowicie oderwanym od wszystkiego zwykłego. Czy to wystarczy, by zbudować na tym coś więcej?
Ostatniego dnia wymknęliśmy się z grupy i przeszliśmy samotnie przez Rzym. Usiedliśmy na Schodach Hiszpańskich, jedząc lody w ciszy. Wtedy powiedział: “Dawno nie czułem się tak dobrze. Ale boję się, że gdy wrócimy do domu, wszystko się rozmyje. Może to tylko wakacyjna iluzja.”
Nie wiedziałam, jak odpowiedzieć. Wewnątrz mnie dwie rzeczy ciągnęły w przeciwnych kierunkach — pragnienie, by uwierzyć, że to początek czegoś prawdziwego, i strach, że to tylko piękna, tymczasowa rzecz, która zniknie wraz z lądowaniem samolotu.
Pożegnaliśmy się na lotnisku. Uścisk, który trwał chwilę dłużej, niż było to konieczne. Spojrzenie, które zawierało zarówno pożegnanie, jak i coś niewypowiedzianego. Wymieniliśmy się numerami. Żadne z nas nie powiedziało: spotkajmy się ponownie.
Często myślę o tym tygodniu. Miał jakość snu — żywego, gdy trwał, kruchy na krawędziach. Może Victor miał rację i to była tylko iluzja. A może iluzją jest historia, którą opowiadam sobie dlaczego bezpieczniej jest nie odkrywać prawdy.
Moje serce wciąż przyspiesza, gdy myślę o nim. Moja głowa mówi, że to nie jest solidna podstawa do czegoś więcej. Już nie jestem pewna, którego z nich słuchać.
Wiem jedno: coś się we mnie obudziło w tym tygodniu we Włoszech. Nie fantazja o mężczyźnie, którego ledwo znam — coś starszego niż to. Przypomnienie, że wciąż tu jestem, wciąż potrafię czuć się zaskoczona, wciąż jestem osobą, która może stać na nasłonecznionym balkonie w obcym mieście i czuć się naprawdę żywa.
Niezależnie od tego, czy kiedykolwiek do niego zadzwonię, ta część teraz należy do mnie.
Kiedy życie oferuje ci coś niespodziewanego i prawdziwego na etapie, kiedy myślałeś, że ten rozdział jest już zamknięty — czy powstrzymywanie się to mądrość, czy tylko bardziej godna nazwa dla strachu?
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
