A jeszcze kilka dni później — weszła do jego mieszkania. Ostrożnie, jakby sprawdzała, czy może. Usiadła przy oknie. I spojrzała na niego — dokładnie tak, jak wcześniej patrzyła na swoją staruszkę.
Peter westchnął. — „Teraz nie jesteśmy sami, Milo. Jesteśmy dwoma samotnymi sercami. Może razem będzie nam mniej zimno”.
Od tego czasu nie byli już sami. On czasem siedział w ciszy i szeptał:
— Ty też tęsknisz, prawda?..
A ona, zwinąwszy się w kuleczkę obok, przymykała oczy. Jakby wiedziała: smutek nie odchodzi — po prostu uczy się oddychać ciszej.
I każdego wieczoru, gdy zapalał lampę, a ona ulokowywała się u jego nóg, w tym domu znów rozbrzmiewał oddech dwojga — tych, których kiedyś nikt nie wybrał, ale którzy i tak się odnaleźli.
A co myślicie — czy zwierzęta naprawdę odczuwają stratę tak głęboko jak my? A może czasami nawet mocniej?
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
