Kot rzucił się do najbliższego drzewa, ale chora łapa go zawiodła. Psy dopadły go natychmiast. Z głośnym szczekaniem wgryzały się w biedaka.
Anna, zapominając o strachu, zakrzyczała i rzuciła się w jego stronę. Właściciel psów, zobaczywszy dziewczynkę, szybko pociągnął smycze i zniknął.
Kot leżał nieruchomo w trawie, zabarwionej na czerwono. Anna wzięła go na ręce:
— Proszę, wytrzymaj… tylko nie umieraj…
Charczał, drżał, ale nagle wziął głęboki oddech i zamruczał, znowu próbując sięgnąć guzika na jej ubraniu. Jego jedyne oko świeciło zaufaniem.
Do tego czasu na podwórku zebrała się grupa ludzi. Dzieci płakały razem z Anną. Dorośli milczeli, spuszczając wzrok. Nadeszli rodzice. Próbowali przekonać córkę:
— Anno, zostaw go. Nie da się mu pomóc. Chodź do domu.
— Nie! — krzyknęła przez łzy. — To nasza wina! Wszyscy jesteśmy winni!
— Wystarczy, — naciskał ojciec. — Oddaj go.
— Jeśli tak, to odejdę razem z nim! — uparcie odpowiedziała dziewczynka. I, przyciskając do siebie zakrwawionego kota, odeszła.
I tak nikt nie potrzebował, zniekształcony, przez wszystkich przepędzany kot po raz pierwszy znalazł rodzinę. Przeżył. Po prostu musiał przeżyć — bo teraz miał Annę.
Nazwali go Felix.
Będąc domowym kotem, Felix najbardziej lubił siedzieć na parapecie i patrzeć na ulicę. Tam, na dole, pozostał jego dawny świat. A obok — jego właścicielka, najkinderniejsza i najodważniejsza dziewczynka, dla której warto było żyć.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
