Nowego właściciela znaleźli szybko: znajomy architekt o imieniu Martin, człowiek bez dzieci, żonaty z pielęgniarką. Pożegnanie było bolesne: Arno jęczał i wyciągał się do Thomasa, a ten ledwo powstrzymując łzy, uciekł, nie odważając się obejrzeć. W domu po raz pierwszy w życiu wypił jednym haustem i zasnął w ubraniu.
Po tygodniu zadzwonił do Martina. Ten powiedział, że pies jest smutny, źle je, ale spotkać się nie można – przyzwyczajanie wymaga czasu. Thomas zaczął potajemnie czekać na nich na podwórku, tylko po to, aby z daleka zobaczyć Arno. Czasem zauważał ich w samochodzie, a serce pękało.
A potem okazało się, że dziecko wcale nie miało alergii: wysypkę wywołały pluskwy pozostawione w mieszkaniu przez poprzednich lokatorów. Po dezynsekcji wszystko minęło. Thomas błagał o zwrot Arno, ale Martin odmówił:
— Teraz jest mój. Przyzwyczaił się. Nie męcz go więcej.
W rozpaczy Thomas zaoferował pieniądze. Ale usłyszał stanowczą odpowiedź:
— Przyjaciół się nie sprzedaje.
I wtedy zrozumiał: stracił Arno na zawsze.
Życie toczyło się dalej. Martin wraz z żoną przygotowywał się do przeprowadzki do własnego domu. Ale żona kategorycznie nie chciała żyć z psem. W końcu powiedziała:
— Albo on, albo ja.
Martin milczał, zebrał dokumenty, wybrał wszystkie pieniądze i, zabierając Arno, wyjechał. Zostawił tylko krótką notatkę:
«Żegnaj. Wybieram przyjaciela».
Więcej nikt go nie widział. Nawet rodzice nie ujawnili jego adresu, spełniając jego wolę.
Po kilku latach przyjaciółka Ewy przypadkiem spotkała ich na południu Francji: Martin szedł promenadą z owczarkiem i młodą kobietą, pchającą wózek z dzieckiem.
A Thomas… Nawet po czterdziestu latach, wspominając Arno, czuł ten sam ostry ból. Utrata wiernego przyjaciela pozostała w sercu jako rana, która nigdy się nie zagoiła.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
