Jestem sama od ośmiu lat. Nie wybrałam tego. Mój mąż Andrzej zmarł na atak serca pewnego lutowego ranka, z butami na nogach, jak zawsze mawiał, że chce odejść. Miał sześćdziesiąt jeden lat. Ja — pięćdziesiąt cztery. I od tamtej pory nauczyłam się żyć inaczej: spać na środku łóżka, gotować dla jednej osoby, nie czekać, aż ktoś wróci o ósmej.
Moje dzieci radzą sobie z tym po swojemu. Mój syn Marek, który mieszka w Krakowie, dzwoni w niedzielę i pyta, czy dobrze się czuję tym głosem, który już zna odpowiedź, ale i tak pyta. Moja córka Kasia mieszka dziesięć minut od mojego domu i wpada bez uprzedzenia, sprawdza lodówkę, pyta czy wychodziłam, czy jadłam, czy z kimś rozmawiałam. Kocham ją z całego serca. I czasem mnie wyczerpuje.
Poznałam Piotra na warsztatach akwareli w centrum kultury w dzielnicy. Zapisałam się, żeby mieć coś do roboty we wtorkowe poranki. On, bo córka zaprowadziła go tam niemal siłą, jak mi potem opowiedział. Ma sześćdziesiąt trzy lata, był inżynierem, jest wdowcem od pięciu lat, i kiedy mówi o żonie, robi to ze spokojnością kogoś, kto przeszedł już przez najgorsze żałoby.
Pierwszego popołudnia rozmawialiśmy niewiele. Drugiego więcej. Trzeciego zaprosił mnie na kawę po zajęciach i spędziliśmy dwie godziny nie zdając sobie z tego sprawy.
Nie mówiłam w domu. Nie ze wstydu. Ale dlatego, że wiedziałam dokładnie, co się stanie, jeśli powiem.
W sobotę umówiliśmy się na spacer po parku i coś do jedzenia w restauracji koło targowiska. Wróciłam do domu z dziwnym uczuciem, nie zakochania ani nie przytłaczającego entuzjazmu, lecz czegoś spokojniejszego. Uczucia, że spędziłam dobry czas z kimś, kto mnie słuchał.
Następnego dnia, przed dziesiątą rano, zadzwonił domofon.
To była Kasia.
Weszła z torbą pomarańczy i miną kogoś, kto całą noc przygotowywał to, co zamierza powiedzieć. Usiadła na krześle w kuchni, tym samym, na którym zawsze siada, i spojrzała na mnie.
— Marta powiedziała, że widziała cię wczoraj, jak jadłaś obiad z jakimś mężczyzną.
Marta to jej sąsiadka. Mieszka trzy klatki dalej.
Nie odpowiedziałam od razu. Poszłam zagotować wodę, bardziej żeby mieć czym zająć ręce niż z pragnienia. I wtedy ona powiedziała tym głosem, który znam, odkąd miała czternaście lat:
— Miałaś mi powiedzieć?
Powiedziałam jej, że tak. Że planowałam powiedzieć, kiedy będę miała coś do powiedzenia.
— A nie masz nic do powiedzenia?
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
