Kot pojawił się przy domu Marty wczesną wiosną. Był wychudzony, z poszarpanym futerkiem, uważnym spojrzeniem i chodem zmęczonego wędrowca. Zobaczyła go przy śmietniku, postawiła miseczkę z jedzeniem — i tak rozpoczęła się ich niemal bezgłośna przyjaźń.
Przychodził każdego wieczoru, siadał przy ganku, cierpliwie czekał. Czasem pozwalał się pogłaskać, częściej — po prostu patrzył w oczy, jakby coś sobie przypominał. Marta nazwała go Oliwier. Imię pojawiło się samo. Nie wiedziała, skąd się wziął i do kogo należy, ale czuła, że ten kot — to nie zwykły bezdomny zwierzak.
Minęło kilka tygodni. Kot stał się stałym gościem. Spał pod gankiem, jadł grzecznie, niczego nie żądał. Marta zaczęła do niego mówić — cicho, jak do kogoś, kto wszystko rozumie. Opowiadała mu o swoich dniach, książkach, wspomnieniach. Szczególnie często — o Nikolu.
Nikola był jej pierwszą miłością. Młodość, muzyka, spacery do świtu. Potem — kłótnia, odległość, życie osobno. Nie słyszała o nim przez wiele lat. Czasem próbowała go znaleźć, ale bezskutecznie. Wyglądało na to, że po prostu zniknął.
Pewnego dnia, gdy Marta głaskała Oliwiera, poczuła pod palcami cienką, starą obrożę ukrytą w futrze. Prawie zatarła się, ale miała małą miedzianą przywieszkę. Oczyściła ją — i przeczytała: «Oliwier. Zwrócić, jeśli znaleziony. N. Garcia. Tel. …»
Marta wstrzymała oddech. Garcia — to było nazwisko Nikola. Rozpoznała charakter pisma. Jej dłonie drżały, gdy wykręcała numer — na wszelki wypadek, wiedząc, że pewnie już nie istnieje.
Ale numer działał. Głos po drugiej stronie był ochrypły, zaskoczony.
— Halo?
— Przepraszam… Ten kot. Oliwier… jest u mnie. Znalazłam przywieszkę. Czy pan to Nikola Garcia?
— Tak. A kto mówi?
Przez chwilę milczała.
— Tu Marta.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
