Marcowy wiatr przeszywał ulice, zmuszając przechodniów do przyspieszenia kroku. Tomasz spieszył się do domu po długim dniu pracy, kiedy zauważył za sobą dziwne towarzystwo. Bezdomny pies szedł za nim w ciszy, trzymając się na niewielką odległość. Jego sierść była brudna, łapy ubrudzone, a w oczach widoczna była zmęczenie.
Zatrzymał się przy sygnalizacji świetlnej — pies także. Skręcił za róg — i on także poszedł za nim. Tomasz przyspieszył nawet kilka razy krok, sprawdzając, czy to zbiegi okoliczności. Ale nie, pies wyraźnie wybrał go za swój cel.
— No i czego chcesz? — mruknął, obracając się.
Pies nie szczekał, nie skomlał, tylko wpatrywał się prosto w jego oczy. W jego spojrzeniu było coś dziwnego — nie strach, nie błaganie, a pewność siebie. Tomasz westchnął i poszedł dalej, decydując się ignorować sytuację.
Jednak im dłużej szedł, tym bardziej czuł narastające uczucie wewnętrzne. Coś było w tym zwierzęciu… nie była to jedynie przypadkowa wędrówka. Przy drzwiach swojego budynku nagle się odwrócił.
— Dobrze, dobrze, chodźmy, zobaczymy, co z tobą jest — powiedział, machając ręką.
Pies, jakby zrozumiał, że został zaakceptowany, nieśmiało się zbliżył. Tomasz przyjrzał się mu uważnie i zauważył na obroży starą, prawie startą napis. Ukucnął, próbując rozszyfrować litery.
— “L… Lu… Lucy”? Masz na imię Lucy? — powiedział na głos.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
