Nazywam się Marta. Przez osiem lat żyłam sama po śmierci męża. Dzieci dorosły, wyprowadziły się. Dom był duży, cichy i jakby niepotrzebny. Pracowałam w bibliotece, zajmowałam się ogrodem, czytałam książki i myślałam, że moja historia została już napisana do końca.
Filip pojawił się dzięki naszej wspólnej znajomej. Zaprosiła nas oboje na swoje urodziny — „tak po prostu, bez żadnych planów”. Siedział w kącie, lekko przygarbiony, mówił niewiele. Siedemdziesiąt dwa lata, były architekt, wdowiec. Kiedy się żegnaliśmy, przytrzymał mi drzwi i powiedział: „Ma pani bardzo żywe oczy. Takie spotyka się rzadko.”
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Po prostu się uśmiechnęłam i odeszłam.
Ale myślałam o nim przez cały tydzień.
Zaczęliśmy się spotykać. Ostrożnie, jak ludzie, którzy znają już cenę straty. Spacerowaliśmy w niedziele, jedliśmy kolacje w małych kawiarniach, rozmawialiśmy o wszystkim — o dzieciach, o przeszłości, o tym, jak dziwnie i strasznie jest starzeć się w samotności. Był uważny, taktowny, trochę zamknięty w sobie. Czasem zauważałam, że jego prawa ręka nagle lekko drży, kiedy bierze szklankę. Szybko chował ją pod stół. Udawałam, że niczego nie dostrzegłam.
Dalsza część artykułu znajduje się na następnej stronie.
